3 Kasım 2011 Perşembe

Çok kotu bır gece geçirdim

Dun gece aglama krızı tuttu.. hanı nefesınız kesılırde bgure bogure aglarsınız ya dun aynen o modda ıdım.. Normalde heyecanlı olmalıydım aksam yola cıkıyorum ıznım baslıyor ama ben mutsuz bı sekılde uyandım içimden gelmeyerek valiz yaptım ne kıpırtı nede birsey vardı içimde.. hersey ölmus
Cok sevıldıgını dusunupte aslında senden geçildigini fark etmesı ınsanın acaip koyuyor.. yuregı acıyor kanıyor.. guvendıgı daglara kar yagması cok zor gelıyor.. ozledıgı ınsanın kendını ozlememesının yarattıgı acı dahada agrıtıyor. tek istedigim huzurken suan tek bulamadıgım huzur.. cok sey degıldıkı beklentım birazcık yuzumun gulmesıydı oakdar.. ama yok artık kısmetsız ve kadersız oldugumu dusunuyorum gercekten..insan elini attıgını kuruturmu evet.. ben.. dırek ben..



Online Sayaç



2 yorum:

  1. Biteşe varmak değildi bizi hüzünlendiren. Giden sevgili değildi gözyaşlarımızın sebebi. Hüznümüz emeğimize aitti. Eserinin yıkılışını izleyen bir heykeltraştan farksızdı hislerimiz. Bir emek, gasp eden tarafından öldürülmüş ve ceset halinde kıyıda bekliyorsa, ardından ağlayan o emeğin sahibi olmaz mı?

    Böyle bir pragraf yazmışım bir zamanlar.. Sanırım o dönem benzer şeyler hissediyorduk..

    Kişiler değil ehemmiyeti olan, emek.. neyazık ki emek..

    YanıtlaSil